Het is tijd...de hoogste tijd...

En dat was het dan...

Over een uurtje vertrek ik met me tasje in de taxi naar het vliegveld...richting Amsterdam. Ik zal vanavond vliegen om half 12 en kom als het goed is op zaterdag rond 11 uur smorgens aan. Een hele reis nog voor de boeg.

Maar ook een hele reis gehad! En wat was het ontzettend mooi, leuk, gaaf, gezellig en verrassend. Met reizen ben je voornamelijk vooruit aan het kijken. Het regelen van de volgende bustrip, het halen van het volgende vliegtuig, kijken naar de volgende excursie dat je haast voorbij gaat aan het feit wat je allemaal al gedaan en gezien heb!

En dat is zoveel!!! kangaroos en koala´s knuffelen, helicoptervlucht, surfen, zeilen en zelfs een ziekenhuisbezoekje in australie. Vissen met me neef en een gezellig meiden weekend met me nichtje in NZ. En dan zuid amerika! noosa! dat was ook een heel avontuur. En ik had 1 plan en dat was geen plan. Dus alles moest geregeld worden en alles was een verrassing, een kadotje. Het zien van de watervallen, de tango op straat, aapjes in de jungle, onwijs mooie en gezellige jeeptour en dan als kers op de taart floating ilands en machu picchu. Tja ik noem nu zomaar wat dingetjes op maar het is zoveel geweest. En zeker ook de kleine dingetjes. En het zijn de kleine dingetjes die het em doen. Die alles compleet maken. Zien van verschillende culturen, je lieve familie aan de andere kant van de wereld die je pamperen en zeker ook het ontmoeten van mensen en dan ook van de interresante leuke en gezellige mede backpackers!

En nu is het voorbij...terug naar Nederland. En ik neem niet alleen een rugzak met vieze kleding en leuke souveniertjes mee. Maar zeker ook een rugzak met herrineringen en ervaringen! Als je veel reist zie je veel van de wereld. En dat zijn niet alleen de mooie fotos van meren met duizende flamingos ofzo. Maar ook andere culturen...Waardoor je beseft dat je je heel erg gelukkig mag prijzen dat je geboren bent in een liefdevol nest en een land met mogelijkheden en kansen. En ik heb me kans gegrepen en zal het koesteren. Natuurlijk is het niet altijd even makkelijk geweest. Ik ga het niet mooier maken dan het is. Maar je moet een gerecht maken met de ingredienten die je krijgt en ik ben heel blij en dankbaar dat dit op het menu stond!!!

En nu terug...ik heb zoveel geleerd, ontdekt en gezien...en voor al me volgers op me blogje onwijs bedankt voor alle leuke, lieve, supportende en geinterreseerde reacties. Ik waardeer het enorm dat jullie het leuk vonden mijn verhalen te lezen en fotos te zien. En zo zie je maar...kan je wel alleen reizen maar je bent nooit alleen!!!

Thanx lieve familie en vrienden!!!

MAS MACHU PICCHU!!!

Machu Picchu stond zeker op me ¨to do list¨ en vandaag was het zoveer. Ik ben de avond van de voren vroeg gaan slapen want zou al om 6.15 opgehaald worden...en ik was op tijd. Ik was heel erg op tijd. Wat bleek...elk jaar vergeet ik dat gedoe met de klokken en kom er vaak een dag later pas achter dat ik een uurtje extra of minder heb, Dit jaar attendeerde mijn lieve moedertje mij op de zomertijd. En om het nu niet een keer te vergeten paste ik het aan in me telefoon. Ware het niet dat ik een erg slimme ¨smart¨ phone heb en die dus zelf ook nog de tijd aan paste toen in in dromenland was. En omdat me wekkertje nog op NL tijd staat werd ik dus een uur te vroeg wakker...maarja beter te vroeg dan te laat!

Ik werd bij het hostel opgehaald door een taxi, gedropt bij busstation, daarna moest ik nog met de trein naar boven. Waarbij het uitzicht al adembenemend was. Ik heb al vele bergen mogen zien maar deze zijn zo hoog, zo imposant! ze komen zelfs boven het wolkendek uit!!! Aangekomen bij het eindpunt moest je je gids opzoeken, althans ze stonden daar met bordjes en namen.En wat bleek ik was de enige engelssprekende dus ik had mijn eigen persoonlijke gids die mij alles over Machu Picchu vertelde. In een rap tempo want die beste man doet het al jaren. Was wel grappig hij stelde zelf de vragen en gaf daar ook gelijk antwoord op. Of ik het allemaal onthouden heb? nope...zoveel informatie met me mavo nivo red ik niet maar lang leve google. Zoek het allemaal nog wel een keertje op. Ik was zoals altijd meer dromerig om me heen aan het kijken naar deze een van de zeven wereld wonderen. Waar ze 400 jaar over gedaan hebben om het te bouwen, kijk dat weet ik nog wel. En eigenlijk is het nog niet klaar. En er is nog veel meer wat ze nog moeten opgraven en ontdekken. In het laag seizioen wandelen er circa 2000 mensen per dag over deze berg. In het hoogsezioen meer dan 5000!!!

Helaas regende het die dag een beetje...een beetje maar hoor. Maar dat was geen probleem want ik had mijn eigen gids en diehield braaf een paraplutje boven me hoofd! heel decadent!!! hihi Daarna had ik nog een heerlijke lunch. Zat allemaal bij me trip inbegrepen! Het was alleen wel even raar...want normaal kom je wel mensen tegen met een excursie.Dat is ook het leuke van alleen reizen. Je komt zoveel leuke interresante mensen tegen, en hoort zoveel leuke verhalen. Zeker de grenzeloos verliefd look a like verhalen! daar smul ik van.Maarhet kan dus ook zo zijn dan jeniemand tegen komt en dan zit je daarmet je heerlijke lunch in een mooi restaurant met open haardje en een fantastisch mooi uitzicht! Neemt niet weg dat er niet van genoten kan worden. Het is zo mooi om te zien hoe die mysterieuze wolken door de hoge imposante wijze bergen sluimeren en daaronder dan eenrivier met zoveel watergeweld! Prachtig!

En daarna weer de lange weg terug. In mijn luxe trein waar ik een drankje en een hapje kreeg. In de trein zaten ook veel mensen die de 4 day track hebben gedaan. Dat is dus vier dagen lang wandelen! En ze waren afgepeigert! Ik was blij dat ik dat niet heb gedaan. Denk dat ik daar niet vrolijk van was geworden. In de regen over bergen wandelen, slapen in tentjes op de directe vloer...neh.Aan het einde van me trip vond ik het wel heerlijk dat het nu allemaal eventjes netjes geregeld was! Ende mensen van de organisatie waren ook zo aardig en behulpzaam! Rond 9 uur savonds was ik weervoldaan terug in me hostelletje.

Vandaag de trip naar Lima. Maar vanwege de busstakingen komt me bus niet om2 uur smiddags maar om 6 uur. Tja er zijn veel stakingen op het moment.Daardoor heb ik ook Arequipe moeten missen. Maarja tis niet anders...geeft mij even de tijd om me blogje bij te werken en te souvenir shoppen! hihi...

Next time meer over cusco...maar ik heb mefototjes al netjes op cd laten zetten. Je hoort zoveel horrorverhalen over mensen die hun fotos kwijtraken door diefstal of geinvecteerde computers. Dat gebeurt mij niet! Het zijn mijn waardevolste bezittingen op het moment en die koester ik en bewaak ik met me leven!!! Deze ervaringen neemt niemandmij af!

Floating Peru

Met de bus ging ik van LaPaz naar Peru. Dit keer gelukkig niet zo lange rit. 6 uurtjes. En dit keer wel cama. Ik was zo moe de laatste dag in LaPaz dat ik niet veel meer gedaan heb als wachten op me bus. Ik was er klaar mee. Wou die stad uit! en wou weer verder!!!

Het was nog even een gedoe en drukte op de bustherminaal zoals gewoonlijk. Het is altijd weer een uitdaging om de goede bus te vinden en te vertrouwen op het choatische systeem wat blijkbaar voor hun prima werkt. In de bus lekker me mp3 muziekje geluisterd, wat gesnoept, wat geslapen en toen de grens over! We moesten de bus uit, wat onwijs koud en donker was! stempeltje halen dat we bolivia verlieten. En toen moesten we zelf een stukje verder wandelen. En ik stapte dus ook zelf letterlijk en figuurlijk over de grens! van bolivia naar peru!!! best cool. En je zag gelijk veranderingen. Je zag overeenkomsten maar ook veranderingen! En de grootste en leukste verandering vind ik nog dat de mensen hier veel en veel aardiger, opener en vriendelijker zijn als in Bolivia. Die zijn nogal nors en gesloten, in hun zelf. Ik had dat ook al van andere mensen gehoord.

En toen weer stempeltje halen voor Peru! Yes, ik spaar stempels dus ben altijd weer helemaal blij met een extra exemplaar! Voor mij waren het nog maar een paar uurtjes. De meeste gingen direct door naar Cusco. Ik stop in Puno. Want vanuit Puno kon ik naar de floating ilands. En daar wou ik heen. Omdat ik vroeger op de basisschool een spreekbeurt heb moeten geven over een land. Ik heb toen gekozen voor Peru. En kon als klein, nerveus, verlegen meisje toen niet eens correct ticicacameer zeggen. Dus nou wou ik er wel eens heen. Even met eigen ogen zien waar ik toen over vertelde.

Aangekomen op de busstation moest ik eerst nog me stapel boliviaans geld wisselen. Ik heb het idee dat ik daarbij een beetje belazerd ben. Maar goed pin automaten deden het niet en wou ik een taxi naar me hostel nemen had ik toch echt geld nodig. Dus dan maar doen toch.

Aangekomen in het hostel wisten ze gelijk me naam, ze wisten van mijn mail die ik eerder die dag had verstuurd en hadden antwoord op me vragen. Zo kon ik de tour boeken en de nachtbus nemen naar Arequipe morgenavond. Heel relax! En wederom weer erg vriendelijk!

Na een moedeloos begin van de dag in La Paz had ik alle zin en energie weer terug gekregen in Puno. En tevreden ging ik naar me hostelkamertje. Wederom weer helemaal voor mezelf! Ik had gehoopt op een warme douche...maar helaas....koud water. En het was al koud genoeg dus douchie heb ik overgeslagen. En door de kou kon ik ook niet echt de slaap vatten...

De volgende morgen, het regende...nee he. zal ik dan toch me regenjasje nodig hebben vandaag. tot nu toe heb ik die steeds meegesjouwd en nog maar 1 x nodig gehad. bij de iguazu watervallen...en wou dat eigenlijk zo laten.

Toen ik aankwam bij de receptie vertelde de dame mij dat de bussen naar Arequipe niet reden vanavond in verband met stakingen. Blijkbaar heeft peru de laatste maanden meer last van stakingen...dat was een dompertje. dus besloten Arequipe over te slaan. Ga dat gewoon niet meer redden en dan maar extra dagje in Cusco. Zij zou het voor mij regelen en ik kon met de tour mee. Toen ik de auto in stapte regende het nog...toen ik op de boot stapte scheen de zon!!!

Het was zo onwijs apart om richting de floating ilands te varen. Zo bijzonder dat ik dit weer mag doen en zien en meemaken! Ja het is iets wat je moet zien. Ik kan er niet veel meer over vertellen dan dat het eilandjes zijn gemaakt van riet. Die drijven. Mensen wonen en werken er nog steeds op. We hebben een klein rondje gevaren op bootje gemaakt van...riet uiteraard! En het was gewoon ontzettend leuk om te zien. Zeker als je er een connectie mee heb zoals ik...het kleine verlegen meisje van 20 jaar geleden die stotterend een verhaal over peru probeerde te vertellen voor de klas...is nu een meid die weet wat ze wil en eventjes alleen een kleine wereldreis maakt en nu echt zelf over die eilanden gelopen heeft. Het was een heel apart gevoel met een mix aan emoties!

Vanavond dus niet door naar Arequipe...smiddags ben ik naar het busstation geweest om mijn ticket te wijzigingen. En toen ik mijn naam zei wist ze al van de situatie doordat de receptioniste van het hostel haar gebeld had. Kijk daar hou ik van he! Dat kan ik zo onwijs waarderen! Ik kreeg netjes me centjes terug en vanavond om 10 uur vertrek ik met een nachtbus naar Cusco. De enelaatste stop....maar ik wil nog niet naar huis!!! Peru is zo leuk!!!

concrete jungle en pampas jungle

In sucre heb ik het eventjes rustig aan gedaan. Ik moest tot een maandag wachten voor aangifte van de gestolen laptop voor Rob en heb eigenlijk niet veel meer gedaan als relax door het plaatsje geslenterd en vooral veel pannenkoeken gegeten bij de hollandse bar. haha. Op maandag was het me dan eindelijk gelukt. Dankzij google transelate, gebrekkig spaans, engels en hand en voet werk kreeg ik een rapport voor Rob. Missie completed en door naar La Paz. De nachtbus zou rond 7 uur gaan. Dus weer terug naar die drukke busterminal maar was blij dat de reis weer verder ging. Het was een relaxe bus en ik heb voornamelijk veel geslapen. sMorgens heel vroeg kwam ik aan in een kouder en nog drukker La Paz! Groter dan groot is deze stad met overal bruine huisjes, heel veel autos die constant toeteren!

De eerste dag heb ik voornamelijk me reisplannen bijgesteld, gepland en uitgezocht. Omdat nu de dagen gaan tellen is het nog belangerijker en moeilijker om alles zo goed mogelijk te plannen. Ook heb ik een trip geregeld naar de jungle. Hoewel de dame achter het buro meer geinterreseerd was in haar msn berichten dan mijn vragen trok ik me daar weinig van aan en bleef me vragen stellen. zo was er geen vliegtuig meer die op de dag ging dat ik wou...dusss...de bus. Ja die duurde 18 uur...en soms iets langer door het regensezioen. Maarja ik wou naar Rurrenanbaque, ik wou die stad uit! Dus dan maar toch een bus geregeld. Een local bus...dussss geen cama, dat wordt drama!

De volgende dag heb ik besteed in La Paz. Maar het is eigenlijk just a other city. Heel erg druk, koud, nat en mist de architectuur. Ik heb voor de zekerheid een nieuwe camara gekocht daar van mijn gloednieuwe net voor de reis gekochte canon het baterijklepje lam is en dus elke keer uitvalt. En dat risico wil ik niet lopen als ik net een leuk aapje in me vizier heb. Maar het viel niet mee om een goede te vinden. Zo waren er niet veel winkels die camaras verkochten. Werd ik van de ene kant naar de andere kant gestuurd. En de keus die ze hadden van 4x optische zoom. thats it. Maarja toch maar gedaan...je wilt gewoon niet het risico lopen. Heb nog wel wat door de stad gewandeld maar het is zo gekkenhuis hier! niet normaal. Het wordt wegzweten in de jungle maar ik snak naar groen!

De volgende morgen moest ik om half 11 bij de bus terminal zijn, en was dat ook netjes. Ook hier weer de gebruikelijke chaos. Mensen die met van alles aan kwamen zetten wat nog de bus op moest. Letterlijk en figuurlijk ¨op¨ moest. Want alle zakken, dozen ect ect werd op het dak van de bus gestapeld. 11 uur zouden we vertrekken...maar het werd half 12, 12 uur...

Ik zat daar te wachten op een stoeprandje, de enigste gringo op een boliviaantjes bus. Waar ben ik aan begonnen en wou eigelijk de taxi weer terug pakken. Ik dacht terug aan het avontuur van Chris Zegers bij RTL travel toen hij met een bus op pad ging waarbij de ruiten braken enz enz...En om eerlijk te zijn...dit vond ik toch best spannend. Ik zag steeds meer tassen op die bus gesjouwd worden, steeds meer mensen en werd steeds later. Ach...tis all part of the experience...Op een gegeven moment zag ik toch wat europeaans. En blonde versie van harry potter (18 jr) kwam op me af met de vraag of ik ook op deze bus zat. Ja en hij dus ook. Gelukkig toch wat engels sprekend! In de bus hebben we van plaats gewisseld zodat ik naast hem kwam te zitten. Dan heb je toch een beetje aanspraak en je weet zeker dat er niet zo big boliviaan momma naast je komt zitten kauwen op caco bladeren.

Om 1 uur vertrokken we dan eindelijk! Eindelijk!!! maar eerst moest er nog getankt worden. Ja dat doe natuurlijk niet van te voren maar met een bus vol wachtende mensen! Daarna reed de bus langszaam naast wat standjes met etenswaren en mensen sprongen uit de bus, kochten wat en sprongen weer op de langszaam verder rijdende bus. Het was een advontuur, het was een hel! Ze hebben de death road gesloten en is alleen nog maar voor fietstourtjes bereikbaar. Maar de weg waar wij over reden deed er niet veel van onder. Ik had gekozen voor een plaatsje met uitzicht en niet langs de bergwand. En daar had ik toch wel een beetje spijt van want als ik naar beneden keek zag ik alleen maar ravijn! meters diep ravijn! geen weg. en de weg was ook niet van asvalt maar gewoon...aarde...modder...met hobbels en kuilen. Mijn god waar ben ik aan begonnen en ik sloot me ogen en dacht alleen maar ¨happy thoughts, happy thoughts¨. Het was een lange zit en op een gegeven moment was er toch een gevallentje Chris Zegers. Net wanneer ik me wat relaxer voelde even me ogen had dicht gedaan hoorde ik ineens een hoop gerinkel van glas!!! wat bleek een van de berg afgerolde steen had een ruit in geslagen. Gelukkig geen mensen gewond ofzo maar was wel ff schrikken. Maar ineens was ik heel blij met mijn meter diepe ravijn uitzicht kant.

De bus stopte even, schopte en veegde de glasscherven naar buiten en ging weer verder. Met een open raam!!! savonds stopte we in een dorpje voor wat avond eten. Harry zocht gelijk een apotheek op om wat valium pillen te kopen. Hij had er ook een voor mij gekocht. Ik heb het netjes afgeslagen. Ik hou graag de boel onder controle en wil niet knock out liggen in een local bus.

Toen weer die bus in. En ze doen niet aan koppen tellen hier. Dus de bus vertrok met een passagier minder. Er werd nog geroepen in de bus maar meneer de chauffeur reed gewoon door. Okay...dusss...les twee, in de buurt van de bus blijven! Harry nam een tabletje in en begon al na 10 minuten te klagen dat hij niets merkte. Neh duh! maar hij nam gelijk de tweede in en was binnen een kwartier knock out. Maar dan ook echt knock out. Ik probeerde wat te slapen maar met een hangende pup naast me ging dat niet al te makkelijk. De volgende morgen bleken we nog niet veel verder te zijn en 4 uur stilgestaan te hebben. En na een tijdje rijden stonden we weer stil. En ik zag de mensen van de bussen achter ons uit stappen en lopen...wat was de bedoeling! ik had niets aan harry die lag nog knock out. was rurre dan al in de buurt...maar na wat rondvragen in mijn beste spaans bleek de weg zo slecht te zijn dat we even moesten wachten. even werd een uurtje en toen konden we weer verder. nadat we met zijn allen de bus aangedouwd hadden. En nog geen uur later stonden we weer stil. Wat bleek...de halve weg was weggespoeld en had gat moesten we vullen met stenen. Iedereen die op de bus zat hielp mee stenen in het gat te gooien. Ik had voor vandaag de excursie gepland staan omdat msn mevrouw zei dat ik het makkelijk zou halen. Well no way dat ik het ging halen. Het was al 8 uur en de excursie was om half 9. Dus ik heb het kantoor gebeld en gelukkig kon ik morgen mee. Nadat de weg was gedicht, 2 uur later. gingen we weer verder en ik bleek alles behalve in de buurt te zijn van rurre...uiteindelijk kwamen we om half 6 aan in het dorp! Het was een hel en ik was er zo klaar mee!!! Ben blij dat ik voor de terug rit een vliegticket heb geboekt die er 45 minuten over doet in plaats van deze 29 uur!!! Gelukkig had de hostel hammocks en ik heb heerlijk van me hangmat momentje genoten.

Na een heerlijke goede nachtrust begon vandaag mijn pampas tour! Maar daarvoor moest ik eerst 3 uur in een jeep zitten die me over een hobbelige weg naar plaats van bestemming bracht. In de jeep kwam ik diezelfde nederlander tegen die ik op de bus van sucre naar la paz ben tegen gekomen. dus we hebben 3 uur gebabbeld. Het was leuk want onderweg zag je kleine dorpjes met huisjes rieten dakken en lemen muurtjes, cowboy mannen die kuddes van honderden koeien dreven. Alsof je terug ging in de tijd! Heel bizar.

Aangekomen bij het meer lagen de longtaile bootjes al klaar en we zagen gelijk de bijzondere roze zoetwater rivier dolfijnen zwemmen. Hoe cool is dat!!! Onze gids nam de tijd voor onze trip naar de lodge en stopte bij de vele mooie en leuke dieren die we tegen kwamen. De dolfijnen die naast de boot zwommen, heel veel mooie vogels! 3 verschillende aapsoorten gezien. Onder andere die kleine grappige doodskops aapjes ofzo...die draken waren moeilijk op de foto te krijgen want sprongen speels van tak naar tak. Heel veel pim en aries (ik had vroeger twee schildpadden met die naam) en een uit de kluiten gewassen cavia achtig dier...geen idee hoe het heet. Moet ik even googlen als ik weer terug ben maar het was bijzonder dat we deze zagen want normaal gesproken is dat niet zo. Aan de einde van de middag kregen we de mogelijkheid om te zwemmen. En normaal ben ik niet zo zwemmerig maar het was onwijs warm, en ik wou wel een in de jungle rivier zwem momentje. zeker toen ik nog geen paar meter verder op de dolfijnen voorbij zag zwemmen. Zo gaaf!!!

Daarna werd ik naar me lodge gebracht. Een op palen gebouwd hostelletje midden in de pampas! En kon gelijk terug de boot weer in. We gingen piranhas vissen. Maar we hadden niet zo heel veel geluk, niets gevangen...Na het heerlijke avondeten in onze lodge nam de gids me mee om op zoek te gaan naar krokodillen omdat ik dat gisteren had gemist. Dus weer die boot in en a la Steve Irwin schenen we met onze zaklantaarns over het water op zoek naar glimmende oogjes. Ik heb twee glimmende oogjes gezien...maar helaas niet veel meer van de krokodil. En toen eindelijk, eindelijk die boot uit en mocht ik me bedje in. Ik had een prive kamertje met dubbel bed, een romantisch klamboetje erboven, muren waren van gevlochten riet en alles wat mij scheidde van de jungle was een gaasnetraampje! Dus na een douche die alleen uit wat schaamschotjes bestond en koud water had dook ik me bed in. En met de geluiden van vogels, insecten en vooral kikkers viel ik in slaap!

De volgende dag na het ontbijt gingen we de boot weer in. Op zoek naar anacondas! We moesten daarvoor een stukje op het land wandelen. En uiteindelijk vond onze gids een giftige ratelslang hoog in de boom. En als we goed keken zagen we daar een kleine anaconda. Het zal wel...Je moest daarvoor tot op je middel het water in lopen en ik had maar 1 setje droge kleding bij en die had ik aan. Dus heb dat even overgeslagen. Wel heb ik die dag wel nog een krokodil gezien en waren die eigenwijze kleine donders van aapjes te zien vanuit onze lodge.

En toen zat de pampas trip erop en moesten we weer die lange hobbelige 3 uur durende weg weer terug. Ik was onwijs moe en wou naar me hostel! Maar wat bleek aangekomen bij het reisburotje werd mij doodleuk verteld dat ik nog even wat extra moest betalen omdat ik me trip verplaast had. Dusss...maak mij niet uit hoor maar zeg zoiets voordat ik wegga en niet als ik terug kom. Dat was een kleine domper. En toen daarna bleek ook nog eens dat ik het hostel voor de verkeerde avond had geboekt. Mijn fout. Ik had de dagen door elkaar gehaald. Maar ze hadden geen plek meer voor die avond. Dus ik kon met me vieze moeie lijf in de warme zon en me tasjes op zoek naar een ander hostel. Uiteindelijk wel wat gevonden, snel gedoucht! en op zoek naar eten. Maar het was al donker en het tentje waar ik eerder was geweest was al gesloten en voor de rest kon ik zo snel niet wat degelijks vinden. En ik wou ook niet te ver uit de buurt van me hosteltje lopen...dus dan maar zonder eten naar bed!

De volgende dag terug naar reisburotje om het extra geld te betalen en toen werd mij verteld dat me vlucht van vanmiddag gecanceld is. What!!! dat kan niet. Ik moet vandaag het dorp uit! Ik moet terug naar LaPaz! alles is al een dag opgeschoven en ik heb niet veel spelling meer. Dus naar het vliegburo...en met mijn ¨help mij alstublieft¨ blik werd ik op de wachtlijst gezet voor de vlucht van 2 uur vandaag. De mevrouw zei dat ik nog niet hoefde te huilen en om 1 uur terug moest komen om naar het vliegveld te gaan om daar te kijken of ik mee kon vandaag. Ik had nog niets gegeten en het was al kwart over twaalf. Dus snel me tasjes gehaald. Flesje cola en twixie gekocht en naar het busje dat ons naar vliegveld bracht.

Daar kreeg ik gewoon een ticket en ik had er alle vertrouwen in dat ik wel mee zou gaan. Alleen kwam het vliegtuig niet om 2 uur maar om half 6. Dus het was een lange middag wachten op het vliegveld. Nah vliegveld. Het bestond uit 1 gebouw, de koffers werden met een motor met aanhanger naar vliegtuig gebracht, de landingsbaan was van gras. De enigste eetgelegenheid was een houten kot waarachter de varkens aan het grazen waren. Daar heb ik gezellig heel de tijd met wat ozzies gebabbeld. Me avondeten bestond uit een blikje chippies. En uiteindelijk zijn we om half 6 vertrokken en waren we nog geen uur later terug in het super koude, drukke, donkere La Paz!

De volgende dag heb ik me busticket geregeld voor Puno...Peru staat op de planning. Ik ga Bolivia verlaten en naar het laatste landje op mijn lijstje...

jeeptour Bolivia

Natuurlijk was het weer vroeg dag dat we opgehaald werden voor onze Jeeptour. Maar we konden niet zomaar weg. Eerst moesten we nog in een giga lange rij staan voor een stempeltje uit Chili. Dat heeft bijna een uur geduurd. Toen naar de kreeg van Bolivia voor stempeltje in Bolivia. Dat ging gelukkig wat sneller...het was een super klein burotje aan de grens en overal stonden al jeeps klaar om groepjes gringo´s mee te nemen. Behalve onze jeep...die had pech. Dus dat was nog een extra uurtje wachten voor ons. Gelukkig hebben we een gezellig groepje en leek het wachten niet zo lang te duren.

Eindelijk kwam de Jeep en werd ons groepje in tweeen gedeelt. Ik zat in de auto met Rob uit aussie en nog twee meiden uit Perth en een kerel uit Brasilie wat erg makkelijk was voor het vertalen van het een en ander. We vertrokken gelijk en stopte bij een aqua blauw meer. Mooi gezicht natuurlijk en hebben een leuke wandeling gemaakt. De volgende stop was bij een hotwater poel. Ik kon het mijn oververmoeide spiertjes na die fietstocht natuurlijk niet aan doen om daar niet even in te gaan zitten. En voor het eerst in zuid amerika in bikini stapte ik een natuurlijke hot water poel in van 38 graden! heerlijk warm en met een fantastisch uitzicht! dat was even optimaal genieten en ontspannen! Daarna tourde de jeep weer verder langs prachtige landschappen maar helaas zag australie daar niets van daar zij slachtoffer waren van de hoogteziekte...Ondanks de caco bladeren lag Rob en de twee meiden doodmoe en misselijk op de bank. Voor iemand die normaal onder zeeniveau woont deed ik het nog aardig goed, had nergens last van. Ja natuurlijk moet je het heel erg rustig aan doen want na een klein stukje huppelen ben je al buiten adem en heb je het gevoel een marathon gelopen te hebben. Maar naast dat voelde ik me gelukkig goed. Misschien kwam het door de caco leafs ik weet het niet.

Maar de volgende stop was bij de geisers, wat net zo rook als Rotorua in NZ naar rotte eieren dus. Na deze stop zijn we doorgereden naar onze accomondatie voor die nacht. Het rode meer zouden we de volgende morgen bezoeken. Want niet alleen in mijn jeep waren er drie knock out. In de andere jeep waren ook twee meiden die zich niet goed voelde. In ons super simpel koud hosteltje gingen de twee australische meiden gelijk naar bed. Mij leek het beter er niet aan toe te geven en vooral gewoon bezig te blijven dus ging een kaart spelletje doen met Rob. Als snel schuifde Noorwegen en Brasilie zich bij ons aan en heb ik een leuk nieuw kaartspelletje geleerd die ik vervolgens nog won ook!!! whoehoe! We hadden stroom van 7 uur tot 10 uur en zijn die avond dus ook erg vroeg gaan slapen.

gelukkig was het savonds nog niet zo koud als ik dat ik van andere mensen heb gehoord. maar met twee paar sokken, legging, shirt met lange mouwen en 3 dekens kan je het ook niet koud hebben natuurlijk.

nadat de autos waren onderworpen aan een dagelijkse controle, de benzine en accus weer waren bijgevuld gingen we weer op pad naar een prachtig mooi rood meer met...met werkelijk waar duizenden flamingo´s! zo mooi dat je er even stil van wordt. En ik dacht nog...¨als dit de prijs is die ik ervoor moet betalen is het het zo ontzettend waard¨ wat was het mooi! Na de autos weer opgeladen te hebben en aangedouwd te hebben. Hebben we die dag weer vele kilometers afgelegd en een paar keer gestopt bij mooie rotsformaties waar je met een beetje fantasie vanalles in kan zien. is als kijken naar de wolken. Helaas konden we die avond niet verblijven in het zout hostel. wat ik erg jammer vond maar doordat het zo geregend heeft de afgelopen dagen staat de gehele zoutvlakte blank en is het hostel onbereikbaar. In plaats daarvan belandde we weer in de middle of nowhere. De dorpjes hier zijn grauw, bruin, stoffig en hoewel Bolivia heel kleurrijk is mis ik het groen. De bomen en natuur! En we zagen de eerste damens in traditionele kleding. En niet omdat we in een hostel waren maar omdat ze er altijd zo bij lopen hier. Met rokken die de brede heupen alleen nog maar breder maakt. Op een lengte die de vrouwtjes alleen nog maar kleiner maakt. Met een hoedje die niet lijkt te passen. En allemaal lijken ze een kindje te hebben die ze in zakken dragen op hun rug. En als die kleine gaat huilen dan kunnen ze niet met de wagen wiegelen dus wiegelen ze zelf helemaal. Of borstvoeding wordt gewoon lopend op straat gegeven. Maakt niet uit allemaal. haha. zo apart.

In ons hostel kregen we weer goed te eten en er was gelukkig meer stroom maar helaas weer geen warme douche. Me haar in inmiddels zo vies dat het rechtop kan staan volgens mij. Maar goed ook dat hoort erbij. In het dorp was weinig vermaak maar we hadden gelukkig Rob en Rob heeft een gitaar en daar kan hij nog op spelen ook. Dus we belanden met zijn allen in een kamer waar Rob op zijn gitaar pingelde en de rest de deuntjes meezong. Erg gezellig! Maar helaas onze gids wou de volgende morgen al vroeg vertrekken en iedereen moest om 7 uur in de auto zitten. Ware het niet dat deze natuurlijk weer eens gecontroleerd en gefixed moesten worden en we vervolgens een uurtje later in de auto zaten. Vandaag gingen we naar de zoutvlaktes!!! Eerst een stop in een klein dorpje waar ik een standje zag waar ze bruine m&m¨s verkochten. Choice!!! en met me laatste boliviaanse centjes heb ik m&m´s en een twix gekocht! alles voor chocola!!! haha. Na een stop bij een treinwagon kerkhof, waar dat over ging weet ik niet. Was grappig om te zien maar niet echt passend in de trip. Maar goed, we schieten wat foto´s, maakt het uit. En daarna toch door naar de zoutvlaktes. Helaas regende het een beetje...waardoor je niet relax de tijd kon nemen voor het maken van die gekke hillarische foto´s. Erg jammer. Maar het is niet anders. Het bleef een indrukwekkend gezicht!

Toen zat onze trip erop en namen we afscheid van onze groep. Zo jammer...maar dat hoort erbij he...met backpacken. Je leert leuke mensen kennen en je gaat weer je eigen weg. Niet altijd even leuk maar je went eraan. Die avond bleef ik in uyuni en heb ik de volgende dag het dorpje bekenen waar je op elke hoek van de straat hele mooie gebreide dingetjes kan kopen voor echt niets! maarja je moet het allemaal ook weer meesjouwen he. Dat houdt je wel tegen, helaas. Maar toch nog een leuke trui gekocht en wanten! leuk he heb al sinds me 7de geen wanten meer gehad geloof ik hihi. Rob was druk bezig met het regelen van tickets en achter een super super trage internet verbinding ben je daar heel de dag mee bezig. Hij moest de volgende dag in Sucre zijn en omdat ik ook die kant op wou besloot ik maar gelijk mee te gaan. Omdat we op een laat moment bustickets kochten was er helaas niet zoveel keus en mogelijkheden en belanden we in een locale bus en was de rit alles behalve zo comfortabel als ik gewend was in argentine. De chaos die er is wanneer de mensen in en uitstappen voor vertrek. Zenuwachtige gedoe. En Rob had zijn gitaar en computertas bovenin neergelegd. Ik doe dat nooit! Zelfs niet in het vliegtuig. Ik hou altijd me tasje op schoot of onder me benen. En had Rob dat nou maar ook gedaan want zijn laptoptas bleek gestolen te zijn! zo ontzettend balen. hij was een momentje de bus uit om nog even water te kopen, kwam terug en tas weg. Ik heb het ook niet gezien en tja het wordt je niet even gemeld. Zo van ¨is het goed als ik deze tas steel van u¨ dus dat was wel even balen. Toen bleek mijn plekkie ook nog eens bezet te zijn maar was Rob zo hoffelijk om te blijven staan. Gelukkig stopte we na een uurtje en kwam mijn plekkie weer vrij. Het was een helse busrit waarbij ik voor het eerst reistabletjes heb moeten nemen, gelukkig toch nog wel wat heb kunnen slapen. En om 4 uur smorgens kwamen we aan in Sucre. We hadden niets geboekt maar gelukkig vonden we snel een hostel. Rob is vanmorgen vertrokken, door naar Brasilie om daar Engelse les te geven. Ik ben nog in Sucre maar heb mezelf vandaag vrij gegeven. Om me blogje bij te werken, om me dagboekje bij te werken, om me reisplanning bij te werken en om mezelf een beetje bij te werken. Dus een lekker relax dagje. En een relax avondje in een eigen hotelkamer met badkamer. Daar had ik zin in!

watervallen, mountains en dorpjes!

De busreis van Buenos Aires naar Iguazu duurde 24 uur! Maar met een eigen tvtje, stoeltje die helemaal plat kan, 3 maaltijden en natuurlijk de bubbels was het goed te doen! Aangekomen in Iguazu vond ik de locale bus die me naar me hostel bracht die me aangeraden was door een vriend van mij die ook al door Zuid Amerika heeft gereisd. En wat een super hostel was het. Met zwembad!!! Ik heb de dag van aankomst niet veel gedaan, moest een beetje bijkomen van de busreis en heb de watervaltrip voor de volgende dag geboekt.

Smorgens vroeg werd ik al opgehaald door een busje die me naar de watervallen bracht. In het busje leerde ik een argentijnse meid kennen met wie ik grotendeels van de dag ben opgetrokken. Communiceren viel niet mee want zij kende nauwelijks engels en mijn spaans stelt echt niets voor. Maar het is altijd handig voor de foto`s. En die heb ik zeker gemaakt daar! Het was geweldig mooi! We gingen eerst naar de grootste waterval, de Garganta del Diablo. Het was indrukwekkend om te zien. De hoeveelheid water die naar beneden bulderd! wat een natuur geweld!!! zo mooi! Niet alleen de watervallen maar ook de wandeling erheen. Overal mooie vlinders, vogels en grappige aapachtige beestjes. Geen idee hoe je ze noemt. Maar ze waren behoorlijk brutaal. Zeker tijdens onze lunch toen ze besloten ook een stukje van ons broodje te willen haha.

Toen gingen we naar een ander gedeelte waar ook mooie watervallen waren. Ze zeggen dat de Argentijnse kant de mooiste kant is en hoewel ik de Braziliaanse kant niet heb gezien geloof ik het gelijk! Prachtig. Bij deze watervallen hadden we een boottochtje geboekt. En voor het eerst had ik me regenjas nodig. Niet omdat het regenende want het was een prachtig mooie dag! maar omdat we met bootje en al onder de watervallen door zouden varen. Me regenjas had niet veel nut want ik was toch nog tot op me stringetje doorweekt. Maar het was onwijs cool om met een speedboot door de watervallen te varen. Niet dat je omhoog kan kijken want het water valt met zo kracht op je neer. Maar om zo dichtbij te komen en op te kijken naar de giga grote watervallen.

Het was een mooie dag! en rond 6 uur was ik weer terug in het hostel waar ik die avond op een terrasje heb gezeten met twee zwitserse meiden. Gezellig.

De volgende dag had ik eigenlijk moeten uitchecken maar ik had me busticket nog niet geregeld en besloot nog een dagje langer te blijven en ging het dorp in om een ticket te regelen en het dorpje te zien. Het dorpje was niet veel en busticket was gelukkig zo geregeld! Weer een rit van 20 uur!!! Die me naar Salta brengt. De volgende stop. De laatste avond in het hostel was er een tango show. Ik had deze gemist in BA en het was een leuke verrassing dat ze in het hostel kwamen optreden. Zo mooi om te zien hoe ze dansen, de passie en expressie op hun gezichten! Zelf werd ik ook nog uitgenodigd voor een paar danspasjes met een zwetende argentijn maar ik bakte er niet zo heel veel van hihi...

De volgende dag weer, weer met de bus. Deze busrit was niet zo sjiek als de eerste maar nog steeds zijn de stoelen als zetels, kunnen ze heel plat. Word je bezig gehouden met een filmpje en krijg je wat te eten. De volgende morgen vroeg arriveerde ik in Salta en nam een taxi naar me leuke hostel met wandschilderingen van de vrijheidstrijder waar ik eventjes de naam van kwijt ben (erg he) en maradona. Ik heb die middag door het stadje gewandeld. Een onwijs leuk plekkie. Niet zo groot en druk als BA maar ook niet zo klein en verlaten als Iguazu. En met mooie, prachtige, koloniaals spaanse gebouwen! Heb een heerlijk terrasje gedaan en een trip voor de volgende dag geboekt. Ook werd mij door andere backpackers verteld dat je moeilijk aan geld kan komen in San Pedro en omdat dat me volgende stop is ben ik echt bank na bank afgestruind op zoek naar dollars maar nergens waar ik deze kon krijgen. Ik zou dus zonder chiliaans geld of dollars naar San Pedro vertrekken hhhhhmmmm dusss....het zal wel los lopen.

De volgende morgen weer vroeg op voor de trip. We gingen behoorlijk hoog en door de gids werd geadviseerd om coca bladeren te gebruiken. Nah hij zal het wel weten en op een gegeven moment zat ik met 10 blaadjes in me mond. We moesten deze nat maken en aan de zijkant van onze wang houden voor 45 minuten. Nare smaak maar te doen. Maar na een half uurtje was ik er al klaar mee en eigelijk had ik nergens last van. Of het nou door die bladeren kwam dat weet ik niet. Maar op een gegeven moment zaten we circa 4000 meter hoog. en reden we bijna door de wolken! We kwamen langs prachtige bergen met verschillende kleuren. Leuke western achtige dorpjes en heb onwijs grote cactussen gezien. Zo leuk, zag elk moment clint achter zo,n cactus vandaan springen. Op de tour zat ook een nederlandse meid die alleen reisde en ben gezellig met haar opgetrokken die dag.

De volgende dag door van Salta naar San Pedro. Ik vertrok om 7 uur en kwam savonds om 8 uur aan. Dus wederom weer een behoorlijk lange dag in de bus! Maar omdat je dit keer overdag reisde kon ik genieten van de prachtige rit. Met mooie uitzichten over de bergen en wederom weer erg hoog want heb zelfs sneeuw gezien.

De grens over was wel even een gedoetje. Duurde voornamelijk best lang en was koud daarboven. Daarna reden we door en op eengegeven moment stopte de bus en werd ons gezegd dat we er waren. Er waren!!! dat kan niet, dacht ik. Het was echt in de middle of nowhere en op dat moment had ik het liefst de bus weer terug genomen. Want echt! ik ben wel wat gewend maar dit was echt echt in de middle of nowhere. Geen busstastion, geen huizen, winkels of wat dan ook! Maar goed door de paspoortcontrole kwam ik een Aussie tegen en met hem ben ik eerst maar op zoek gegaan naar een mogelijkheid om geld te wisselen. En hoe verder we richting het dorpje liepen hoe meer vertrouwen ik erin kreeg. Dit zag er eigenlijk best leuk uit! We probeerde twee bureautjes maar beide vertelde ze me dat ze geen geld wisselde. Goh zouden ze dan toch gelijk hebben gehad in Salta. Maar bij het derde bureautje was het geen probleem en zelfs pinnen was geen probleem. Dus no worries alles is goed gekomen. Toen de volgende uitdaging! op zoek naar ons hostel. Hij zat in een ander hostel dan ik en onze hostels zaten niet echt in het centrum. En daar ik normaal gesproken aardig kaart kan lezen was het dit keer moeilijker daar ze geen straatborden hadden en geen straatverlichting terwijl het toch al aardig donker was. Maar de ozzie was zo,n gentleman om met me mee te lopen naar me hostel. Ik heb ingecheckt en ben toen met hem en nog een kerel uit New York een hapje gaan eten in een onwijs leuk knus gezellig restaurantje! En ik barste van de honger want het eten in de bus was vreselijk! zo chemisch dat ik alleen maar cracker op had die dag. Tijdens het etentje spraken we af om voor de volgende dag een fiets te huren en naar lagoon Cejer te vinden. Meneer amerika vertelde dat het niet zo ver kon zijn en na al die busuren was het wel weer fijn om wat beweging te hebben. Wel daar had tie gelijk in maar ik had kunnen weten dat het wel ver was want amerikanen overdrijven altijd. En het was ver! Onwijs ver! en zeker na twee keer de verkeerde kant op gefiets te zijn. En voor het grooste gedeelte was het met je moutinbike ploegen over grind en zandweggetjes, onwijs zwaar. De lagoons waren prachtig. Er waren er drie. 1tje met veel zout eromheen, 1tje waar de flamingos zaten en eentje waar je kon drijven! helaas had ik me bikini niet aan maar de heren hebben een floatmomentje genomen. het is hetzelfde als de dode zee in jordanie. En toen weer die onwijs lange zware weg weer terug. En ik kon niet meer. Het was inmiddels warmer geworden en me benen wouden echt niet meer en was er zo ontzettend klaar mee. De kerels kon ik al niet meer bijhouden maar om de zoveel tijd wachtte ze me op en stonden ze klaar met een flesje water. Dat was wel lief van ze. Rond 5 uur kwamen we aan in het dorp en ik kon echt niets meer doen! We waren rond 11 uur vertrokken en zijn ongeveer anderhalf uur bij de lagoons geweest en voor de rest fietsen fietsen en fietsen! Dus niet zo vreemd dat ik kapot was. Rob (ozzie) en ik gingen eerst wat eten terwijl mister amerika zich klaar maakte voor zijn vertrek die avond naar de volgende plek. Tijdens het eten kwam ik langzaam weer tot leven en we hebben gekeken naar een jeeptour die ons over de zoutvlaktes naar Bolivia brengt. Omdat vandaag vandaag zo zware dag was besloten we een dagje langer in San Pedro te blijven en gaan maandag dus met de jeeps naar Bolivia. Het heeft helaas behoorlijk geregend dus de zoutvlaktes zullen er niet zo uit zien als ik heb gezien bij Chis Zeger op tv of op plaatjes. Maar nog het is anders dan je eigen achtertuin dus altijd goed he.

Vandaag een relax dagje in het dorp gehad. Helaas was de stroom voor een poos uitgevallen en kon ik nog niet achter de computer! Tja dat kan gebeuren he! Heb heerlijk me kleertjes laten wassen vandaag want dat was sinds me aankomst in ZA nog niet gebeurt. Heerlijk, als backpacker is dat echt een luxe en ga dat soort kleine dingetjes enorm waarderen. En eigenlijk moet het altijd zo zijn. Voor mij is het altijd zo! Wat het zijn de kleine dingetjes die het em doen!!!

muy ocupada Buenos Aires

Op de laatste zondag in Nieuw Zeeland had ik nog een gezellige barbie met famaly Verweij. Het was zo raar idee om weer weg te moeten gaan.Omdat ik op een maandagmorgen ontzettend vroeg vertrok bleef ik de laatste avond bij Petra. Zij was maandag vrij en zou me naar het vliegtuig brengen. Ik blijf er slecht in...afscheid nemen. En zeker op het vliegveld was het een moeilijk momentje om afscheid te nemen van me nichtje. Maar de reis gaat verder. Naar Zuid Amerika, ik heb er echter helemaal geen idee of gevoel bij...

De vliegreis duurde lang en aangekomen in Buenos Aires was het een chaos! Het duurde lang voordat me tas kwam maar uiteindelijk toch me spullentjes bij elkaar en de bus gevonden die me naar de stad bracht.

Toen ik aankwam in Australie dacht ik ' wow ik ben in Melbourne!!! ' en had een glimlach die niet meer van me gezicht af te krijgen was! Toen ik aankwam in Nieuw Zeeland had ik tranen van geluk en voelde zo goed weer terug te zijn. Toen ik aankwam in Argentinie dacht ik ' wat doe ik hier! '

Een ander continent, een ander land, een andere cultuur, een andere taal. Het was wennen, het was vooral onwijs druk! Als je nagaat dat Buenos Aires net zoveel inwoners heeft als Nieuw Zeeland bewoners heeft...ist inderdaad even een compleet andere wereld!

Ik heb de eerste dag ook niet veel gedaan. Ik was onwijs moe. En ben rond 4 uur gaan slapen tot 9 uur. Toen even wakker geweest want mijn oud collega Wim was ook in Buenos en als het mogelijk was zouden we ergens afspreken om een drankje te doen. Helaas zat Wim een uur van de stad af en moest de volgende dag vroeg doorreizen. Het was dus helaas niet mogelijk om af te spreken. Ik ben om 11 uur weer gaan slapen tot de volgende morgen 10 uur. De reis, het emotionele afscheid en de lange vliegreis...ik was denk ik gewoon heel erg moe.

Ik ben de volgende dag met openbaar vervoer naar La Boca geweest. Een kleurrijk gedeelte van Buenos. En langzaam kwam me reismojo weer terug. Buenos Aires is just another big city. Maar La Boca is kleurrijk, er dansen mensen tango op straat, overal muziek en gezellige terrassjes. Ja voelde me nu wel in Zuid Amerika. Daarna wou ik door naar San Telmo. Maar openbaar vervoer als je de taal niet spreekt is niet zo handig want mijn verzoek om een seintje te geven als we er waren werd waarschijnlijk niet begrepen en voordat ik het wist reden we al in de wijk waar me hostel was. Ik besloot dan ook terug te gaan en morgen met zo foute city hop on hop off bus tour de stad te ontdekken. Gemak dient de mens he.

De volgende dag was het even zoeken naar het ticketcenter waar de kaartjes verkocht worden maar uiteindelijk gevonden. Er stond een onwijs lange rij en na een half uur kon ik eindelijk me kaartje kopen. Ik vroeg of het mogelijk was ergens anders op te stappen want de rij om de bus op te stappen was 2 x zo lang. Het was mogelijk en ik ging al wandelend naar San Telmo. Zo zie je nog wat onderweg en het is in ieder geval beter als stilstaan.

Daarna de bus gepakt. Langs la boca gereden en langs alle andere andere leuke wijken. Hier en daar ben ik uitgestapt. Waaronder bij de bekende begraafplaats van Buenos Aires die volgens een Nederlands stel, die ik gisteren in Boca tegenkwam, heel indrukwekkend moest zijn. En dat was het zeker!!! Sinds 1882 is de begraafplaats er en elk graf heeft zijn eigen bouwstijl en de een is nog indrukwekkender dan de ander. Kan nog een verdere opsomming geven van de gebouwen, musea´s enz waar we langsgereden zijn. Ik heb ze niet allemaal gezien maar een goed toerist betaamd heb ik het meeste wel bekeken. Het was een lange maar leuke dag! Helaas miste ik wel me tango show avondje omdat ik te laat terug was om een kaartje te reserveren. Maar goed morgen weer een dag.

Op donderdag ben ik eerst opzoekgeweest naar busstation. En was ineerste instantie ook de verkeerde kant opgelopen. Had een snelle blik geworpen op de kaart en ben toen vertrokken. Ik kwam wel bij de bushalte maar bij de toeristische. Ik moesthet busstation hebben waar ik een kaartje kon kopen voor de bus naar Iguazu. Dat was aan de andere kant van Florida st. Een behoorlijk eind wandelen weer.Maar wederom en ook dat uiteindelijk gevonden.De nachtbussen hier hebben driemogelijkheden: rugleuningschuin, schuiner of plat! Ik heb gekozen voor plat! Het is een bustour van 20 uur en wou wel eens ervaren hoe dat zou zijn. Daarnaastzou ik drie maaltijden krijgen, een eigen tvtje en! en dat gaf dedoorslag!!! een glaasje bubbels!!! hhhmmm hahaha.

Daarna met openbaar vervoer naar Palermo gegaan. Het gaat zoveel beter als je bij het instappen de kaart met bestemming al in je handen heb. En je taalboekje al opengeslagen heb op de bladzijde met de zin ' wilt u me waarschuwen als ik uit moet stappen' haha. Het was van de bus nog een behoorlijke wandeling naar Salta, de straat waar het hotel staat die gebruikt werd in de Dutchie serie Julia´s Tango. En zeker als je ook nog eens de verkeerde kant op loopt. Maar na wat rondvragen, goed om je heen kijken vond ik uiteindelijk toch een wat redelijk vervallen maar zeker nog herkenbare hotel van Julia´s Tango. Heel erg leuk. En niet alleen het hotel was leuk om te zien maar heel de wijk. Het was allemaal wat rustiger als in de centrum van de grote stad! Mooie gebouwen, gezellige winkeltjes en op de hoek van de straat zag ik een onwijs snoezig, gezellig, romatisch en lief restaurantje. Je weet wel van die plekjes waar je alleen al een goed gevoel van krijgt als je er lekker op terrasje gaat zitten. En dat kreeg ik! Het was even een optimaal geniet momentje! Zo leuk! Me reismojo is back! Daarna weer een lange wandeling op zoek naar een bushalte. En wederom weer te laat voor de tango show stapte ik het hostel weer binnen. James (engelsman die ikde dag ervoor had leren kennen)was er nog en stelde voor een hapje te gaan eten. Omdat ik me Tango show weer gemist had besloot ik met hem mee te gaan en voor een goed stukje steak te gaan. Je kan natuurlijk niet Argentinie verlaten zonder een lekker stukje steak van de gril op te hebben. James had al eerder door ZA gereisd. Alleen ook, dit was zijn tweede wereldreis en nu samen met zijn vriendin. Zijn vriendin was na 7 maanden samen reizen even een paar dagen met haar moeder op stap die ook voor een vakantie over was gekomen. Van James heb ik veel goede en leuke tips gehad en kreeg alweer helemaal zin in de trip. Het enigste waar ik echt heel chago van kan worden zijn die eindeloze waarschuwingen dat het gevaarlijk kan zijn. James niet hoor. Terwijl van hem nog geld was gestolen uit de hostelkamer. Maar andere roomies, mensen die ik eerder sprak in de pacific...Natuurlijk is dat wel ergens op gebasseerd en neem het ook zeker serieus. Maar ik versta zakkenrollen niet als gevaarlijk. Natuurlijk niet leuk als het gebeurt maar het is niet gevaarlijk. Want dan zou Rotterdam, Amsterdamook gevaarlijk zijn! Nee het enigste wat gevaarlijk is, is oversteken hier! Ik heb in twee dagen tijd 5 aanrijdingen gezien tussen een auto (meesteal taxi) en een persoon. Ik wacht dus ook braaf of het groene manneke. Want bestuurders hier zien wandelaars als wij vogels zien. We verwachten wel dat ze wegvliegen zodra we aankomen rijden. En gelukkig doen de vogels dat ook...mensen niet altijd. Dat blijkt wel weer als 5 aanrijdingen ziet.

Op vrijdag hebben James en ik nog een beetje door te stad gewandeld. Niet veel bijzonders gedaan. Mijn bus zou die avond vertrekken. En hij moest zuinig aan doen met zijn centjes. Omdat ik trouw me kaartjes wou versturen ging ik opzoek naar postzegels. Maar serieus! na 2 uur rondkijken, vragen enz enz. Hebben we het niet gevonden. Een hoer is nog makkelijker te vinden hier. Echt bizar. Je ziet overal van die kleine briefjes met foto´s en telefoonnummers. Ze worden overal opgeplakt. Hele telefooncellen zitten onder, op palen, bushokjes, prullebakken. Overal worden die papiertjes opgeplakt. En vervolgens worden ze ook overal weer weggehaald door een team fel gele vestjes. En vervolgens zie je weer kerels die briefjes overal opplakken. Een never ending story en als je erop gaat letten wel grappig ook. Ik had dat nog nooit ergens ander in een stad gezien.

We hebben nog een klein hapje gegeten. Missie postzegel gestaakt en terug naar het hostel. Mijn taxi die me naar het busstation zou brengen kwam rond half 6. Me bus ging pas om 19.40. Ik was dus ruim op tijd! Maar op het busstation was het een onwijze mensenmassa. Mij werd bij verkoop van ticket verteld. Dat er tv schermen hingen met de tijd en bestemming. Daarop zou ik ook zien welke halte ik moest hebben. Maar na een drie kwartier braaf naar de schermen getuurd te hebben zag ik de mijne er niet tussen staan. En toen was het ineens 19.25. Voorzichtig begon ik hem toen wel te knijpen maar ik zag de bus organisatie staan met bestemming Iguazu. Toen ik aan de buschauffeur me ticket liet zijn gaf hij aan dat het de goede bus was. Toen ik me ticket vervolgens liet zien aan de kerel die de tassen inpakte gaf hij aan dat ik niet bij de goede bus was. Ja toen begon ik hem wel te knijpen want het was inmiddels 19.33. Ik zag nog 1 Iguazu bestemming om 19:40 staan en nam de gok. Gelukkig de goede! want het was uiteindelijk de goede bus en ik was op tijd! Gelukkig! Nu kon ik ontspannen genieten van me sjieke stoel die zo groot is als een zetel. Me tvtje en vooral de bubbels. 20 uur onderweg naar de volgende bestemming Iguazu!!!

Girls time out @ Great barrier island!

Me nichtje Petra had een verrassing. Ze had wat leuks gepland en ik had werkelijk geen idee wat het was.

Op een regenachtige woensdagmorgen ging ik samen met Petra en haar vriendin Kate naar naar het vliegveld. Helaas hadden we vertraging vanwege het slechte weer. Maar 2 uur later gingen we ineen super klein vliegtuigjenaar Great Barrier Island!Erwaren maar vier passagiers in het vliegtuigje inclusief wij drietjes. Dus dat was een very privateflight! En erwaren twee piloten want 1 daarvan was een leerling...dussss hihi spannend. Ach iedereen moet het leren en ik denk dat tie gewoon zijn vlieguren moest makenin gezelschap van een ervaren piloot want de vluchten landing ging perfect.

Petra had een huurautotje geregeld die veel weg had van mijn oude eerste koekblikje hihi dus dat was wel grappig! Helaas was het de eerste dag erg regenachtig nogdus hebben vooral gezellig bijgekletst onder het genot van een wijntje, kaasje en heel veel chocola! ook geen straf ;-)

De volgende dag hadden we prachtig weer! strak blauwe lucht en erg warm! we zijn de dag begonnen op een mooi wit strand die we helemaal voor ons zelf hadden! Heel relax! We hebben een heerlijke picknick op het strand gehad en genoten van de zon, zee en smirnoff ;-) Daarna hebben we een prachtige 45 minute wandeling door het bos gemaakt naar de hot springs. Dat zijn natuurlijke warm waterbronnen. En uiteraard zijn we daar ook in gegaan. Een bijzondere ervaring. Het water is er zo warm als een heet bad alleen dan midden in de natuur! Heerlijk!!! Toen op zoek naar een hapje eten wat niet makkelijk is op een eiland met maar 600 bewoners en die afhankelijk is van de leveringen van het vaste land. Maar uiteindelijk beland in de pub naast ons hostel waar de meiden een fishburger enfrietjes hadden en ik de nodige koolhydraten binnen kreeg met me pastatje.

Op vrijdagmorgen hadden we weer prachtig weer en hebben we een momentje op een prachtig strand gelegen. Na ons chips en dip lunch hebben we in ons koekblikje een beetje over het eiland getourd en zijn we geeindigd op een mooi strand met super super helder water en fantastisch uitzicht. Eigenlijk was het overal even mooi! Omdat het een dunbevolkt eiland is en zo rustig overal! Helaas moesten we daar uiteindelijk toch weg want we moesten weer terug naar Auckland. Na onze spullentjes gepakt te hebben een snel douchie gedaan te hebben gingen we naar het vliegveld. Wel vliegveld, het is zo kleinschalig allemaal...heel grappig om te zien. Dit keer gingen er meerdere mensen mee met het vliegtuig. Totaal 6 en de piloot dus er moest iemand voorin zitten en drie keer raden wie er naast de piloot zat!!! ;-) ;-) IKKE joehoe! dat was echt zo onwijs gaaf. Nou is het uitzicht vanuit zo'n klein vliegtuigje al fenominaal maar voorin zitten is helemaal bijzonder. Het was prachtig, adembenemend om over een wolkendek te vliegen, zo mooi! Het uitzicht over de stad! en het regende eenbeetje in Auckland dus ik zag eenmooie regenboog maar dan... ondersteboven!!!Echt onwijs onwijs onwijs gaaf!

Op vrijdagavond trakteerde ome Piet ons op een etentje en we moesten ons haasten naar het restaurant waar de rest van de Verweij famaly al was. Het was een super gezellig avond en ik heb een heerlijk gerechtje op! Na een bakje koffie in het mooie romantische oude huis van Kitty en Richard zat de dag erop.

Vandaag ga ik weer met me nichtjes en hun hubbiesop pad. Auckland in! Helaas heb ik nog maar twee daagjes in Nieuw Zeeland en heb ik vanmorgen al dingetjes voor het volgende gedeelte van me trip moeten regelen. Het gaat allemaal zo snel!