De busreis van Buenos Aires naar Iguazu duurde 24 uur! Maar met een eigen tvtje, stoeltje die helemaal plat kan, 3 maaltijden en natuurlijk de bubbels was het goed te doen! Aangekomen in Iguazu vond ik de locale bus die me naar me hostel bracht die me aangeraden was door een vriend van mij die ook al door Zuid Amerika heeft gereisd. En wat een super hostel was het. Met zwembad!!! Ik heb de dag van aankomst niet veel gedaan, moest een beetje bijkomen van de busreis en heb de watervaltrip voor de volgende dag geboekt.

Smorgens vroeg werd ik al opgehaald door een busje die me naar de watervallen bracht. In het busje leerde ik een argentijnse meid kennen met wie ik grotendeels van de dag ben opgetrokken. Communiceren viel niet mee want zij kende nauwelijks engels en mijn spaans stelt echt niets voor. Maar het is altijd handig voor de foto`s. En die heb ik zeker gemaakt daar! Het was geweldig mooi! We gingen eerst naar de grootste waterval, de Garganta del Diablo. Het was indrukwekkend om te zien. De hoeveelheid water die naar beneden bulderd! wat een natuur geweld!!! zo mooi! Niet alleen de watervallen maar ook de wandeling erheen. Overal mooie vlinders, vogels en grappige aapachtige beestjes. Geen idee hoe je ze noemt. Maar ze waren behoorlijk brutaal. Zeker tijdens onze lunch toen ze besloten ook een stukje van ons broodje te willen haha.

Toen gingen we naar een ander gedeelte waar ook mooie watervallen waren. Ze zeggen dat de Argentijnse kant de mooiste kant is en hoewel ik de Braziliaanse kant niet heb gezien geloof ik het gelijk! Prachtig. Bij deze watervallen hadden we een boottochtje geboekt. En voor het eerst had ik me regenjas nodig. Niet omdat het regenende want het was een prachtig mooie dag! maar omdat we met bootje en al onder de watervallen door zouden varen. Me regenjas had niet veel nut want ik was toch nog tot op me stringetje doorweekt. Maar het was onwijs cool om met een speedboot door de watervallen te varen. Niet dat je omhoog kan kijken want het water valt met zo kracht op je neer. Maar om zo dichtbij te komen en op te kijken naar de giga grote watervallen.

Het was een mooie dag! en rond 6 uur was ik weer terug in het hostel waar ik die avond op een terrasje heb gezeten met twee zwitserse meiden. Gezellig.

De volgende dag had ik eigenlijk moeten uitchecken maar ik had me busticket nog niet geregeld en besloot nog een dagje langer te blijven en ging het dorp in om een ticket te regelen en het dorpje te zien. Het dorpje was niet veel en busticket was gelukkig zo geregeld! Weer een rit van 20 uur!!! Die me naar Salta brengt. De volgende stop. De laatste avond in het hostel was er een tango show. Ik had deze gemist in BA en het was een leuke verrassing dat ze in het hostel kwamen optreden. Zo mooi om te zien hoe ze dansen, de passie en expressie op hun gezichten! Zelf werd ik ook nog uitgenodigd voor een paar danspasjes met een zwetende argentijn maar ik bakte er niet zo heel veel van hihi...

De volgende dag weer, weer met de bus. Deze busrit was niet zo sjiek als de eerste maar nog steeds zijn de stoelen als zetels, kunnen ze heel plat. Word je bezig gehouden met een filmpje en krijg je wat te eten. De volgende morgen vroeg arriveerde ik in Salta en nam een taxi naar me leuke hostel met wandschilderingen van de vrijheidstrijder waar ik eventjes de naam van kwijt ben (erg he) en maradona. Ik heb die middag door het stadje gewandeld. Een onwijs leuk plekkie. Niet zo groot en druk als BA maar ook niet zo klein en verlaten als Iguazu. En met mooie, prachtige, koloniaals spaanse gebouwen! Heb een heerlijk terrasje gedaan en een trip voor de volgende dag geboekt. Ook werd mij door andere backpackers verteld dat je moeilijk aan geld kan komen in San Pedro en omdat dat me volgende stop is ben ik echt bank na bank afgestruind op zoek naar dollars maar nergens waar ik deze kon krijgen. Ik zou dus zonder chiliaans geld of dollars naar San Pedro vertrekken hhhhhmmmm dusss....het zal wel los lopen.

De volgende morgen weer vroeg op voor de trip. We gingen behoorlijk hoog en door de gids werd geadviseerd om coca bladeren te gebruiken. Nah hij zal het wel weten en op een gegeven moment zat ik met 10 blaadjes in me mond. We moesten deze nat maken en aan de zijkant van onze wang houden voor 45 minuten. Nare smaak maar te doen. Maar na een half uurtje was ik er al klaar mee en eigelijk had ik nergens last van. Of het nou door die bladeren kwam dat weet ik niet. Maar op een gegeven moment zaten we circa 4000 meter hoog. en reden we bijna door de wolken! We kwamen langs prachtige bergen met verschillende kleuren. Leuke western achtige dorpjes en heb onwijs grote cactussen gezien. Zo leuk, zag elk moment clint achter zo,n cactus vandaan springen. Op de tour zat ook een nederlandse meid die alleen reisde en ben gezellig met haar opgetrokken die dag.

De volgende dag door van Salta naar San Pedro. Ik vertrok om 7 uur en kwam savonds om 8 uur aan. Dus wederom weer een behoorlijk lange dag in de bus! Maar omdat je dit keer overdag reisde kon ik genieten van de prachtige rit. Met mooie uitzichten over de bergen en wederom weer erg hoog want heb zelfs sneeuw gezien.

De grens over was wel even een gedoetje. Duurde voornamelijk best lang en was koud daarboven. Daarna reden we door en op eengegeven moment stopte de bus en werd ons gezegd dat we er waren. Er waren!!! dat kan niet, dacht ik. Het was echt in de middle of nowhere en op dat moment had ik het liefst de bus weer terug genomen. Want echt! ik ben wel wat gewend maar dit was echt echt in de middle of nowhere. Geen busstastion, geen huizen, winkels of wat dan ook! Maar goed door de paspoortcontrole kwam ik een Aussie tegen en met hem ben ik eerst maar op zoek gegaan naar een mogelijkheid om geld te wisselen. En hoe verder we richting het dorpje liepen hoe meer vertrouwen ik erin kreeg. Dit zag er eigenlijk best leuk uit! We probeerde twee bureautjes maar beide vertelde ze me dat ze geen geld wisselde. Goh zouden ze dan toch gelijk hebben gehad in Salta. Maar bij het derde bureautje was het geen probleem en zelfs pinnen was geen probleem. Dus no worries alles is goed gekomen. Toen de volgende uitdaging! op zoek naar ons hostel. Hij zat in een ander hostel dan ik en onze hostels zaten niet echt in het centrum. En daar ik normaal gesproken aardig kaart kan lezen was het dit keer moeilijker daar ze geen straatborden hadden en geen straatverlichting terwijl het toch al aardig donker was. Maar de ozzie was zo,n gentleman om met me mee te lopen naar me hostel. Ik heb ingecheckt en ben toen met hem en nog een kerel uit New York een hapje gaan eten in een onwijs leuk knus gezellig restaurantje! En ik barste van de honger want het eten in de bus was vreselijk! zo chemisch dat ik alleen maar cracker op had die dag. Tijdens het etentje spraken we af om voor de volgende dag een fiets te huren en naar lagoon Cejer te vinden. Meneer amerika vertelde dat het niet zo ver kon zijn en na al die busuren was het wel weer fijn om wat beweging te hebben. Wel daar had tie gelijk in maar ik had kunnen weten dat het wel ver was want amerikanen overdrijven altijd. En het was ver! Onwijs ver! en zeker na twee keer de verkeerde kant op gefiets te zijn. En voor het grooste gedeelte was het met je moutinbike ploegen over grind en zandweggetjes, onwijs zwaar. De lagoons waren prachtig. Er waren er drie. 1tje met veel zout eromheen, 1tje waar de flamingos zaten en eentje waar je kon drijven! helaas had ik me bikini niet aan maar de heren hebben een floatmomentje genomen. het is hetzelfde als de dode zee in jordanie. En toen weer die onwijs lange zware weg weer terug. En ik kon niet meer. Het was inmiddels warmer geworden en me benen wouden echt niet meer en was er zo ontzettend klaar mee. De kerels kon ik al niet meer bijhouden maar om de zoveel tijd wachtte ze me op en stonden ze klaar met een flesje water. Dat was wel lief van ze. Rond 5 uur kwamen we aan in het dorp en ik kon echt niets meer doen! We waren rond 11 uur vertrokken en zijn ongeveer anderhalf uur bij de lagoons geweest en voor de rest fietsen fietsen en fietsen! Dus niet zo vreemd dat ik kapot was. Rob (ozzie) en ik gingen eerst wat eten terwijl mister amerika zich klaar maakte voor zijn vertrek die avond naar de volgende plek. Tijdens het eten kwam ik langzaam weer tot leven en we hebben gekeken naar een jeeptour die ons over de zoutvlaktes naar Bolivia brengt. Omdat vandaag vandaag zo zware dag was besloten we een dagje langer in San Pedro te blijven en gaan maandag dus met de jeeps naar Bolivia. Het heeft helaas behoorlijk geregend dus de zoutvlaktes zullen er niet zo uit zien als ik heb gezien bij Chis Zeger op tv of op plaatjes. Maar nog het is anders dan je eigen achtertuin dus altijd goed he.

Vandaag een relax dagje in het dorp gehad. Helaas was de stroom voor een poos uitgevallen en kon ik nog niet achter de computer! Tja dat kan gebeuren he! Heb heerlijk me kleertjes laten wassen vandaag want dat was sinds me aankomst in ZA nog niet gebeurt. Heerlijk, als backpacker is dat echt een luxe en ga dat soort kleine dingetjes enorm waarderen. En eigenlijk moet het altijd zo zijn. Voor mij is het altijd zo! Wat het zijn de kleine dingetjes die het em doen!!!