In sucre heb ik het eventjes rustig aan gedaan. Ik moest tot een maandag wachten voor aangifte van de gestolen laptop voor Rob en heb eigenlijk niet veel meer gedaan als relax door het plaatsje geslenterd en vooral veel pannenkoeken gegeten bij de hollandse bar. haha. Op maandag was het me dan eindelijk gelukt. Dankzij google transelate, gebrekkig spaans, engels en hand en voet werk kreeg ik een rapport voor Rob. Missie completed en door naar La Paz. De nachtbus zou rond 7 uur gaan. Dus weer terug naar die drukke busterminal maar was blij dat de reis weer verder ging. Het was een relaxe bus en ik heb voornamelijk veel geslapen. sMorgens heel vroeg kwam ik aan in een kouder en nog drukker La Paz! Groter dan groot is deze stad met overal bruine huisjes, heel veel autos die constant toeteren!

De eerste dag heb ik voornamelijk me reisplannen bijgesteld, gepland en uitgezocht. Omdat nu de dagen gaan tellen is het nog belangerijker en moeilijker om alles zo goed mogelijk te plannen. Ook heb ik een trip geregeld naar de jungle. Hoewel de dame achter het buro meer geinterreseerd was in haar msn berichten dan mijn vragen trok ik me daar weinig van aan en bleef me vragen stellen. zo was er geen vliegtuig meer die op de dag ging dat ik wou...dusss...de bus. Ja die duurde 18 uur...en soms iets langer door het regensezioen. Maarja ik wou naar Rurrenanbaque, ik wou die stad uit! Dus dan maar toch een bus geregeld. Een local bus...dussss geen cama, dat wordt drama!

De volgende dag heb ik besteed in La Paz. Maar het is eigenlijk just a other city. Heel erg druk, koud, nat en mist de architectuur. Ik heb voor de zekerheid een nieuwe camara gekocht daar van mijn gloednieuwe net voor de reis gekochte canon het baterijklepje lam is en dus elke keer uitvalt. En dat risico wil ik niet lopen als ik net een leuk aapje in me vizier heb. Maar het viel niet mee om een goede te vinden. Zo waren er niet veel winkels die camaras verkochten. Werd ik van de ene kant naar de andere kant gestuurd. En de keus die ze hadden van 4x optische zoom. thats it. Maarja toch maar gedaan...je wilt gewoon niet het risico lopen. Heb nog wel wat door de stad gewandeld maar het is zo gekkenhuis hier! niet normaal. Het wordt wegzweten in de jungle maar ik snak naar groen!

De volgende morgen moest ik om half 11 bij de bus terminal zijn, en was dat ook netjes. Ook hier weer de gebruikelijke chaos. Mensen die met van alles aan kwamen zetten wat nog de bus op moest. Letterlijk en figuurlijk ¨op¨ moest. Want alle zakken, dozen ect ect werd op het dak van de bus gestapeld. 11 uur zouden we vertrekken...maar het werd half 12, 12 uur...

Ik zat daar te wachten op een stoeprandje, de enigste gringo op een boliviaantjes bus. Waar ben ik aan begonnen en wou eigelijk de taxi weer terug pakken. Ik dacht terug aan het avontuur van Chris Zegers bij RTL travel toen hij met een bus op pad ging waarbij de ruiten braken enz enz...En om eerlijk te zijn...dit vond ik toch best spannend. Ik zag steeds meer tassen op die bus gesjouwd worden, steeds meer mensen en werd steeds later. Ach...tis all part of the experience...Op een gegeven moment zag ik toch wat europeaans. En blonde versie van harry potter (18 jr) kwam op me af met de vraag of ik ook op deze bus zat. Ja en hij dus ook. Gelukkig toch wat engels sprekend! In de bus hebben we van plaats gewisseld zodat ik naast hem kwam te zitten. Dan heb je toch een beetje aanspraak en je weet zeker dat er niet zo big boliviaan momma naast je komt zitten kauwen op caco bladeren.

Om 1 uur vertrokken we dan eindelijk! Eindelijk!!! maar eerst moest er nog getankt worden. Ja dat doe natuurlijk niet van te voren maar met een bus vol wachtende mensen! Daarna reed de bus langszaam naast wat standjes met etenswaren en mensen sprongen uit de bus, kochten wat en sprongen weer op de langszaam verder rijdende bus. Het was een advontuur, het was een hel! Ze hebben de death road gesloten en is alleen nog maar voor fietstourtjes bereikbaar. Maar de weg waar wij over reden deed er niet veel van onder. Ik had gekozen voor een plaatsje met uitzicht en niet langs de bergwand. En daar had ik toch wel een beetje spijt van want als ik naar beneden keek zag ik alleen maar ravijn! meters diep ravijn! geen weg. en de weg was ook niet van asvalt maar gewoon...aarde...modder...met hobbels en kuilen. Mijn god waar ben ik aan begonnen en ik sloot me ogen en dacht alleen maar ¨happy thoughts, happy thoughts¨. Het was een lange zit en op een gegeven moment was er toch een gevallentje Chris Zegers. Net wanneer ik me wat relaxer voelde even me ogen had dicht gedaan hoorde ik ineens een hoop gerinkel van glas!!! wat bleek een van de berg afgerolde steen had een ruit in geslagen. Gelukkig geen mensen gewond ofzo maar was wel ff schrikken. Maar ineens was ik heel blij met mijn meter diepe ravijn uitzicht kant.

De bus stopte even, schopte en veegde de glasscherven naar buiten en ging weer verder. Met een open raam!!! savonds stopte we in een dorpje voor wat avond eten. Harry zocht gelijk een apotheek op om wat valium pillen te kopen. Hij had er ook een voor mij gekocht. Ik heb het netjes afgeslagen. Ik hou graag de boel onder controle en wil niet knock out liggen in een local bus.

Toen weer die bus in. En ze doen niet aan koppen tellen hier. Dus de bus vertrok met een passagier minder. Er werd nog geroepen in de bus maar meneer de chauffeur reed gewoon door. Okay...dusss...les twee, in de buurt van de bus blijven! Harry nam een tabletje in en begon al na 10 minuten te klagen dat hij niets merkte. Neh duh! maar hij nam gelijk de tweede in en was binnen een kwartier knock out. Maar dan ook echt knock out. Ik probeerde wat te slapen maar met een hangende pup naast me ging dat niet al te makkelijk. De volgende morgen bleken we nog niet veel verder te zijn en 4 uur stilgestaan te hebben. En na een tijdje rijden stonden we weer stil. En ik zag de mensen van de bussen achter ons uit stappen en lopen...wat was de bedoeling! ik had niets aan harry die lag nog knock out. was rurre dan al in de buurt...maar na wat rondvragen in mijn beste spaans bleek de weg zo slecht te zijn dat we even moesten wachten. even werd een uurtje en toen konden we weer verder. nadat we met zijn allen de bus aangedouwd hadden. En nog geen uur later stonden we weer stil. Wat bleek...de halve weg was weggespoeld en had gat moesten we vullen met stenen. Iedereen die op de bus zat hielp mee stenen in het gat te gooien. Ik had voor vandaag de excursie gepland staan omdat msn mevrouw zei dat ik het makkelijk zou halen. Well no way dat ik het ging halen. Het was al 8 uur en de excursie was om half 9. Dus ik heb het kantoor gebeld en gelukkig kon ik morgen mee. Nadat de weg was gedicht, 2 uur later. gingen we weer verder en ik bleek alles behalve in de buurt te zijn van rurre...uiteindelijk kwamen we om half 6 aan in het dorp! Het was een hel en ik was er zo klaar mee!!! Ben blij dat ik voor de terug rit een vliegticket heb geboekt die er 45 minuten over doet in plaats van deze 29 uur!!! Gelukkig had de hostel hammocks en ik heb heerlijk van me hangmat momentje genoten.

Na een heerlijke goede nachtrust begon vandaag mijn pampas tour! Maar daarvoor moest ik eerst 3 uur in een jeep zitten die me over een hobbelige weg naar plaats van bestemming bracht. In de jeep kwam ik diezelfde nederlander tegen die ik op de bus van sucre naar la paz ben tegen gekomen. dus we hebben 3 uur gebabbeld. Het was leuk want onderweg zag je kleine dorpjes met huisjes rieten dakken en lemen muurtjes, cowboy mannen die kuddes van honderden koeien dreven. Alsof je terug ging in de tijd! Heel bizar.

Aangekomen bij het meer lagen de longtaile bootjes al klaar en we zagen gelijk de bijzondere roze zoetwater rivier dolfijnen zwemmen. Hoe cool is dat!!! Onze gids nam de tijd voor onze trip naar de lodge en stopte bij de vele mooie en leuke dieren die we tegen kwamen. De dolfijnen die naast de boot zwommen, heel veel mooie vogels! 3 verschillende aapsoorten gezien. Onder andere die kleine grappige doodskops aapjes ofzo...die draken waren moeilijk op de foto te krijgen want sprongen speels van tak naar tak. Heel veel pim en aries (ik had vroeger twee schildpadden met die naam) en een uit de kluiten gewassen cavia achtig dier...geen idee hoe het heet. Moet ik even googlen als ik weer terug ben maar het was bijzonder dat we deze zagen want normaal gesproken is dat niet zo. Aan de einde van de middag kregen we de mogelijkheid om te zwemmen. En normaal ben ik niet zo zwemmerig maar het was onwijs warm, en ik wou wel een in de jungle rivier zwem momentje. zeker toen ik nog geen paar meter verder op de dolfijnen voorbij zag zwemmen. Zo gaaf!!!

Daarna werd ik naar me lodge gebracht. Een op palen gebouwd hostelletje midden in de pampas! En kon gelijk terug de boot weer in. We gingen piranhas vissen. Maar we hadden niet zo heel veel geluk, niets gevangen...Na het heerlijke avondeten in onze lodge nam de gids me mee om op zoek te gaan naar krokodillen omdat ik dat gisteren had gemist. Dus weer die boot in en a la Steve Irwin schenen we met onze zaklantaarns over het water op zoek naar glimmende oogjes. Ik heb twee glimmende oogjes gezien...maar helaas niet veel meer van de krokodil. En toen eindelijk, eindelijk die boot uit en mocht ik me bedje in. Ik had een prive kamertje met dubbel bed, een romantisch klamboetje erboven, muren waren van gevlochten riet en alles wat mij scheidde van de jungle was een gaasnetraampje! Dus na een douche die alleen uit wat schaamschotjes bestond en koud water had dook ik me bed in. En met de geluiden van vogels, insecten en vooral kikkers viel ik in slaap!

De volgende dag na het ontbijt gingen we de boot weer in. Op zoek naar anacondas! We moesten daarvoor een stukje op het land wandelen. En uiteindelijk vond onze gids een giftige ratelslang hoog in de boom. En als we goed keken zagen we daar een kleine anaconda. Het zal wel...Je moest daarvoor tot op je middel het water in lopen en ik had maar 1 setje droge kleding bij en die had ik aan. Dus heb dat even overgeslagen. Wel heb ik die dag wel nog een krokodil gezien en waren die eigenwijze kleine donders van aapjes te zien vanuit onze lodge.

En toen zat de pampas trip erop en moesten we weer die lange hobbelige 3 uur durende weg weer terug. Ik was onwijs moe en wou naar me hostel! Maar wat bleek aangekomen bij het reisburotje werd mij doodleuk verteld dat ik nog even wat extra moest betalen omdat ik me trip verplaast had. Dusss...maak mij niet uit hoor maar zeg zoiets voordat ik wegga en niet als ik terug kom. Dat was een kleine domper. En toen daarna bleek ook nog eens dat ik het hostel voor de verkeerde avond had geboekt. Mijn fout. Ik had de dagen door elkaar gehaald. Maar ze hadden geen plek meer voor die avond. Dus ik kon met me vieze moeie lijf in de warme zon en me tasjes op zoek naar een ander hostel. Uiteindelijk wel wat gevonden, snel gedoucht! en op zoek naar eten. Maar het was al donker en het tentje waar ik eerder was geweest was al gesloten en voor de rest kon ik zo snel niet wat degelijks vinden. En ik wou ook niet te ver uit de buurt van me hosteltje lopen...dus dan maar zonder eten naar bed!

De volgende dag terug naar reisburotje om het extra geld te betalen en toen werd mij verteld dat me vlucht van vanmiddag gecanceld is. What!!! dat kan niet. Ik moet vandaag het dorp uit! Ik moet terug naar LaPaz! alles is al een dag opgeschoven en ik heb niet veel spelling meer. Dus naar het vliegburo...en met mijn ¨help mij alstublieft¨ blik werd ik op de wachtlijst gezet voor de vlucht van 2 uur vandaag. De mevrouw zei dat ik nog niet hoefde te huilen en om 1 uur terug moest komen om naar het vliegveld te gaan om daar te kijken of ik mee kon vandaag. Ik had nog niets gegeten en het was al kwart over twaalf. Dus snel me tasjes gehaald. Flesje cola en twixie gekocht en naar het busje dat ons naar vliegveld bracht.

Daar kreeg ik gewoon een ticket en ik had er alle vertrouwen in dat ik wel mee zou gaan. Alleen kwam het vliegtuig niet om 2 uur maar om half 6. Dus het was een lange middag wachten op het vliegveld. Nah vliegveld. Het bestond uit 1 gebouw, de koffers werden met een motor met aanhanger naar vliegtuig gebracht, de landingsbaan was van gras. De enigste eetgelegenheid was een houten kot waarachter de varkens aan het grazen waren. Daar heb ik gezellig heel de tijd met wat ozzies gebabbeld. Me avondeten bestond uit een blikje chippies. En uiteindelijk zijn we om half 6 vertrokken en waren we nog geen uur later terug in het super koude, drukke, donkere La Paz!

De volgende dag heb ik me busticket geregeld voor Puno...Peru staat op de planning. Ik ga Bolivia verlaten en naar het laatste landje op mijn lijstje...