Natuurlijk was het weer vroeg dag dat we opgehaald werden voor onze Jeeptour. Maar we konden niet zomaar weg. Eerst moesten we nog in een giga lange rij staan voor een stempeltje uit Chili. Dat heeft bijna een uur geduurd. Toen naar de kreeg van Bolivia voor stempeltje in Bolivia. Dat ging gelukkig wat sneller...het was een super klein burotje aan de grens en overal stonden al jeeps klaar om groepjes gringo´s mee te nemen. Behalve onze jeep...die had pech. Dus dat was nog een extra uurtje wachten voor ons. Gelukkig hebben we een gezellig groepje en leek het wachten niet zo lang te duren.

Eindelijk kwam de Jeep en werd ons groepje in tweeen gedeelt. Ik zat in de auto met Rob uit aussie en nog twee meiden uit Perth en een kerel uit Brasilie wat erg makkelijk was voor het vertalen van het een en ander. We vertrokken gelijk en stopte bij een aqua blauw meer. Mooi gezicht natuurlijk en hebben een leuke wandeling gemaakt. De volgende stop was bij een hotwater poel. Ik kon het mijn oververmoeide spiertjes na die fietstocht natuurlijk niet aan doen om daar niet even in te gaan zitten. En voor het eerst in zuid amerika in bikini stapte ik een natuurlijke hot water poel in van 38 graden! heerlijk warm en met een fantastisch uitzicht! dat was even optimaal genieten en ontspannen! Daarna tourde de jeep weer verder langs prachtige landschappen maar helaas zag australie daar niets van daar zij slachtoffer waren van de hoogteziekte...Ondanks de caco bladeren lag Rob en de twee meiden doodmoe en misselijk op de bank. Voor iemand die normaal onder zeeniveau woont deed ik het nog aardig goed, had nergens last van. Ja natuurlijk moet je het heel erg rustig aan doen want na een klein stukje huppelen ben je al buiten adem en heb je het gevoel een marathon gelopen te hebben. Maar naast dat voelde ik me gelukkig goed. Misschien kwam het door de caco leafs ik weet het niet.

Maar de volgende stop was bij de geisers, wat net zo rook als Rotorua in NZ naar rotte eieren dus. Na deze stop zijn we doorgereden naar onze accomondatie voor die nacht. Het rode meer zouden we de volgende morgen bezoeken. Want niet alleen in mijn jeep waren er drie knock out. In de andere jeep waren ook twee meiden die zich niet goed voelde. In ons super simpel koud hosteltje gingen de twee australische meiden gelijk naar bed. Mij leek het beter er niet aan toe te geven en vooral gewoon bezig te blijven dus ging een kaart spelletje doen met Rob. Als snel schuifde Noorwegen en Brasilie zich bij ons aan en heb ik een leuk nieuw kaartspelletje geleerd die ik vervolgens nog won ook!!! whoehoe! We hadden stroom van 7 uur tot 10 uur en zijn die avond dus ook erg vroeg gaan slapen.

gelukkig was het savonds nog niet zo koud als ik dat ik van andere mensen heb gehoord. maar met twee paar sokken, legging, shirt met lange mouwen en 3 dekens kan je het ook niet koud hebben natuurlijk.

nadat de autos waren onderworpen aan een dagelijkse controle, de benzine en accus weer waren bijgevuld gingen we weer op pad naar een prachtig mooi rood meer met...met werkelijk waar duizenden flamingo´s! zo mooi dat je er even stil van wordt. En ik dacht nog...¨als dit de prijs is die ik ervoor moet betalen is het het zo ontzettend waard¨ wat was het mooi! Na de autos weer opgeladen te hebben en aangedouwd te hebben. Hebben we die dag weer vele kilometers afgelegd en een paar keer gestopt bij mooie rotsformaties waar je met een beetje fantasie vanalles in kan zien. is als kijken naar de wolken. Helaas konden we die avond niet verblijven in het zout hostel. wat ik erg jammer vond maar doordat het zo geregend heeft de afgelopen dagen staat de gehele zoutvlakte blank en is het hostel onbereikbaar. In plaats daarvan belandde we weer in de middle of nowhere. De dorpjes hier zijn grauw, bruin, stoffig en hoewel Bolivia heel kleurrijk is mis ik het groen. De bomen en natuur! En we zagen de eerste damens in traditionele kleding. En niet omdat we in een hostel waren maar omdat ze er altijd zo bij lopen hier. Met rokken die de brede heupen alleen nog maar breder maakt. Op een lengte die de vrouwtjes alleen nog maar kleiner maakt. Met een hoedje die niet lijkt te passen. En allemaal lijken ze een kindje te hebben die ze in zakken dragen op hun rug. En als die kleine gaat huilen dan kunnen ze niet met de wagen wiegelen dus wiegelen ze zelf helemaal. Of borstvoeding wordt gewoon lopend op straat gegeven. Maakt niet uit allemaal. haha. zo apart.

In ons hostel kregen we weer goed te eten en er was gelukkig meer stroom maar helaas weer geen warme douche. Me haar in inmiddels zo vies dat het rechtop kan staan volgens mij. Maar goed ook dat hoort erbij. In het dorp was weinig vermaak maar we hadden gelukkig Rob en Rob heeft een gitaar en daar kan hij nog op spelen ook. Dus we belanden met zijn allen in een kamer waar Rob op zijn gitaar pingelde en de rest de deuntjes meezong. Erg gezellig! Maar helaas onze gids wou de volgende morgen al vroeg vertrekken en iedereen moest om 7 uur in de auto zitten. Ware het niet dat deze natuurlijk weer eens gecontroleerd en gefixed moesten worden en we vervolgens een uurtje later in de auto zaten. Vandaag gingen we naar de zoutvlaktes!!! Eerst een stop in een klein dorpje waar ik een standje zag waar ze bruine m&m¨s verkochten. Choice!!! en met me laatste boliviaanse centjes heb ik m&m´s en een twix gekocht! alles voor chocola!!! haha. Na een stop bij een treinwagon kerkhof, waar dat over ging weet ik niet. Was grappig om te zien maar niet echt passend in de trip. Maar goed, we schieten wat foto´s, maakt het uit. En daarna toch door naar de zoutvlaktes. Helaas regende het een beetje...waardoor je niet relax de tijd kon nemen voor het maken van die gekke hillarische foto´s. Erg jammer. Maar het is niet anders. Het bleef een indrukwekkend gezicht!

Toen zat onze trip erop en namen we afscheid van onze groep. Zo jammer...maar dat hoort erbij he...met backpacken. Je leert leuke mensen kennen en je gaat weer je eigen weg. Niet altijd even leuk maar je went eraan. Die avond bleef ik in uyuni en heb ik de volgende dag het dorpje bekenen waar je op elke hoek van de straat hele mooie gebreide dingetjes kan kopen voor echt niets! maarja je moet het allemaal ook weer meesjouwen he. Dat houdt je wel tegen, helaas. Maar toch nog een leuke trui gekocht en wanten! leuk he heb al sinds me 7de geen wanten meer gehad geloof ik hihi. Rob was druk bezig met het regelen van tickets en achter een super super trage internet verbinding ben je daar heel de dag mee bezig. Hij moest de volgende dag in Sucre zijn en omdat ik ook die kant op wou besloot ik maar gelijk mee te gaan. Omdat we op een laat moment bustickets kochten was er helaas niet zoveel keus en mogelijkheden en belanden we in een locale bus en was de rit alles behalve zo comfortabel als ik gewend was in argentine. De chaos die er is wanneer de mensen in en uitstappen voor vertrek. Zenuwachtige gedoe. En Rob had zijn gitaar en computertas bovenin neergelegd. Ik doe dat nooit! Zelfs niet in het vliegtuig. Ik hou altijd me tasje op schoot of onder me benen. En had Rob dat nou maar ook gedaan want zijn laptoptas bleek gestolen te zijn! zo ontzettend balen. hij was een momentje de bus uit om nog even water te kopen, kwam terug en tas weg. Ik heb het ook niet gezien en tja het wordt je niet even gemeld. Zo van ¨is het goed als ik deze tas steel van u¨ dus dat was wel even balen. Toen bleek mijn plekkie ook nog eens bezet te zijn maar was Rob zo hoffelijk om te blijven staan. Gelukkig stopte we na een uurtje en kwam mijn plekkie weer vrij. Het was een helse busrit waarbij ik voor het eerst reistabletjes heb moeten nemen, gelukkig toch nog wel wat heb kunnen slapen. En om 4 uur smorgens kwamen we aan in Sucre. We hadden niets geboekt maar gelukkig vonden we snel een hostel. Rob is vanmorgen vertrokken, door naar Brasilie om daar Engelse les te geven. Ik ben nog in Sucre maar heb mezelf vandaag vrij gegeven. Om me blogje bij te werken, om me dagboekje bij te werken, om me reisplanning bij te werken en om mezelf een beetje bij te werken. Dus een lekker relax dagje. En een relax avondje in een eigen hotelkamer met badkamer. Daar had ik zin in!